به نام آنکه عشق را در سینه ی آدمها نهاد

تا که یک روز تو رسیدی

توی قلبم پاگزاشتی

غصه های عاشقی رو

تو وجودم جا گزاشتی

-------------------------

زیر رگبار نگاهت

دلم انگار زیرو رو شد

برای داشتن عشقت

همه جونم ارزو شد

-------------------------

تا نفس کشیدی انگار

نفسم برید تو سینم

ابرو بادو دریا گفتن

حس عاشقی همیه

-----------------------

اومدی تو سرنوشتم

بی بهونه پا گزاشتی

اما تا قایقی اومد

از من و دلم گذشتی

---------------------

رفتی با قایق عشقت

سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم

چشم به راهت لب دریا

----------------------

دیگه تو خاک وجودم

نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن

می گذره اما به سختی

-----------------------

دل تنها و غریبم

داره این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن

باز سراغتو می گیره

-----------------------

می رسه روزی که دیگه

قعر دریا می شه خونم

اما تو دریای عشقت

باز یه گوشه ای می مونم

--------------------------

نوشته شده توسط دو عاشق همراه در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386 ساعت 14:57 موضوع | لینک ثابت

در فاصله‌ی گناه و دوزخ

خورشيد
	همچون دشنامي برمي‌آيد

و نسيم
	وسوسه‌يي‌ست نابه‌کار.

پيش از آن که در اشک غرقه شوم
	چيزی بگوی

عشق
	رطوبت ِ چندش‌انگيز ِ پلشتي‌ست

و آسمان
	سرپناهي

تا به خاک بنشيني و
	بر سرنوشت ِ خويش
		گريه ساز کني.

چیزی نگو

نوشته شده توسط دو عاشق همراه در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 20:47 موضوع | لینک ثابت