به نام آنکه عشق را در سینه ی آدمها نهاد

امیدوارم که حال همتون خوب باشه

من یک مدت بود که نبودم

آخه یکی اومده تو زندگیم که حاظرم همه ی دنیارو به پاش بریزم

و خیلی هم دوسش دارم واسه همین این وبلاگ رو از این به بعد با اون ادامه میدم

من از خدا ممنونم که یکی رو به من داده تا بتونم بهش تکیه کنم

بتونم غم و شادیهامو باهاش قسمت کنم

اینم تقدیم به کسی که از همه ی دنیا بیشتر دوسش دارم

برای کسی که تموم دنیامه:

می خوام یه قصزی بسازم             پنجره هاش آبی باشه

                               من باشم و تو باشی و                    یک شب مهتابی باشه

                               می خوام یه کاری بکنم                  شاید بگی دوسم داری

                               می خوام یک حرفی بزنم                 که دیگه تنهام نزاری

                               می خوام برات از آسمون                   یاسای خوشبو بچینم

                              می خوام شبا عکس تو رو                تو خواب گل ها ببینم

                              کاشکی بدونی چشمات و                به صد تا دنیا نمی دم

                             یه موج گیسوی تو رو                         به صد تا دریا نمی دم

                             کاش تو هوای عاشقی                   همیشه پیشم بمونی

                             از تو کتاب زندگی                          حرفای رنگی بخونی

                            حتی اگه دلت نخواد                          اسم تو . تو قلب منه

                           چهره ی تو یادم میاد                         وقتی که بارون می زنه

                           امشب می وخوام برای تو                    یه فال حافظ بگیرم

                           اگر که خوب درنیومد                          به احترامت بمیرم

                          امشب می خوام رو آسمون               عکس چشات رو بکشم

                           اگر نگاهم نکنی                             ناز نگاتو بکشم

                         می خوام تو رو قسم بدم                    به جون هر چی عاشقه

                        به جون هر چی قلب صاف                        رنگ گل شقایقه

                        یه وقتی که من نبودم                          بی خبر از اینجا نری

                          بدون یه خداحافظی                           پر نزنی تنها بری

                                            وقتی که اینجا بمونی

                                        بارون قشنگ و نم نمه

                                         هوای رفتن که کنی

                                                     مرگ گلای مریمه