به نام آنکه عشق را در سینه ی آدمها نهاد

عشق اینه

sarvekhamide1010 — Wed, 10 Dec 2008 08:26:18 GMT

سلام به دوستای بی معرفت

ما نیستیم شما هم یه سری به ما نمی زنین

رسم روزگار همینه

حالا اومدم بعد یه قرنی آپ الکی بکنم بعدش برم

بای تا های ...

یک داستان عاشقی واقعی

يکي بود يکي نبود

يه پسر بود که زندگي ساده و معمولي داشت

اصلا نميدونست عشق چيه عاشق به کي ميگن

تا حالا هم هيچکس رو بيشتر از خودش دوست نداشته بود

و هرکي رو هم که ميديد داره به خاطر عشقش گريه ميکنه بهش ميخنديد

هرکي که ميومد بهش ميگفت من يکي رو دوست دارم بهش ميگفت دوست داشتن و عاشقي

مال تو کتاب ها و فيلم هاست...

.روز ها گذشت و گذشت تا اينکه يه شب سرد زمستوني
توي يه خيابون خلوت و تاريک

داشت واسه خودش راه ميرفت که

يه دختري اومد و از کنارش رد شد

پسر قصه ما وقتي که دختره رو ديد دلش ريخت و حالش يه جوري شد

انگار که اين دختره رو يه عمر ميشناخته

حالش خراب شد

اومد بره دنبال دختره ولي نتونست

مونده بود سر دو راهي

تا اينکه دختره ازش دور شد و رفت

اون هم همينجوري واسه خودش با اون حال خراب راه افتاد تو خيابون

اينقدر رفت و رفت و رفت

تا اينکه به خودش اومد و ديد که رو زمين پر از برفه

رفتش تو خونه و اون شب خوابش نبرد

همش به دختره فکر ميکرد

بعضي موقع ها هم يه نم اشکي تو چشاش جمع مي شد

چند روز از اون ماجرا گذشت و پسره همون جوري بود

تا اينکه باز دوباره دختره رو ديد

دوباره دلش يه دفعه ريخت

ولي اين دفعه رفت دنبال دختره و شروع کرد باهاش راه رفتن و حرف زدن

توي يه شب سرد همين جور راه ميرفتن و پسره فقط حرف ميزد

دختره هيچي نميگفت

تا اينکه رسيدن به يه جايي که دختره بايد از پسره جدا ميشد

بالاخره دختره حرف زد و خداحافظي کرد

پسره براي اولين توي عمرش به دختره گفت دوست دارم

دختره هم يه خنده کوچيک کرد و رفت

پسره نفهميد که معني اون خنده چي بود

ولي پيش خودش فکر کرد که حتما دختره خوشش اومد

اون شب ديگه حال پسره خراب نبود

چند روز گذشت

تا اينکه دختره به پسر جواب داد

و تقاضاي دوستي پسره رو قبول کرد

پسره اون شب از خوشحاليش نميدونست چيکار کنه

از فردا اون روز بيرون رفتن پسره و دختره با هم شروع شد

اولش هر جفتشون خيلي خوشحال بودن که با هم ميرن بيرون

وقتي که ميرفتن بيرون فکر هيچ چيز جز خودشون رو نمي کردن

توي اون يه ساعتي که با هم بيرون بودن اندازه يه عمر بهشون خوش ميگذشت

پسره هرکاري ميکرد که دختره يه لبخند بزنه

همينجوري چند وقت با هم بودن

پسره اصلا نمي فهميد که روز هاش چه جوري ميگذره

اگه يه روز پسره دختره رو نميديد اون روزش شب نميشد

اگه يه روز صداش رو نميشنيد اون روز دلش ميگرفت و گريه ميکرد

يه چند وقتي گذشت

با هم ديگه خيلي خوب و راحت شده بودن

تا اين که روز هاي بد رسيد

روزگار نتونست خوشي پسره رو ببينه

به خاطر همين دختره رو يه کم عوض کرد

دختره ديگه مثل قبل نبود

ديگه مثل قبل تا پسره بهش ميگفت بريم بيرون نميومد

و کلي بهونه مياورد

ديگه هر سري پسره زنگ ميزد به دختره

دختره ديگه مثل قبل باهاش خوب و مهربون حرف نميزد

و همش دوست داشت که تلفن رو قطع کنه

از اونجا شد که پسره فهميد عشق چيه

و از اون روز به بعد کم کم گريه اومد به سراغش

دختره يه روز خوب بود يه روز بد بود با پسره

ديگه اون دختر اولي قصه نبود

پسره نميدونست که برا چي دختره عوض شده

يه چند وقتي همينجوري گذشت تا اينکه پسره

يه سري زنگ زد به دختره

ولي دختره ديگه تلفن رو جواب نداد

هرچقدر زنگ زد دختره جواب نميداد

همينجوري چند روز پسره همش زنگ ميزد ولي دختره جواب نميداد

يه سري هم که زنگ زد پسره گوشي رو دختره داد به يه مرده تا جواب بده

پسره وقتي اينکار رو ديد ديگه نتونست طاغت بياره

همونجا وسط خيابون زد زير گريه

طوري که نگاه همه به طرفش جلب شد

همونجور با چشم گريون اومد خونه

و رفت توي اتاقش و در رو بست

يه روز تموم تو اتاقش بود و گريه ميکرد و در رو روي هيچکس باز نميکرد

تا اينکه بالاخره اومد بيرون از اتاق

اومد بيرون و يه چند وقتي به دختره ديگه زنگ نزد

تا اينکه بعد از چند روز

توي يه شب سرد دختره زنگ زد و به پسره گفت که ميخوام ببينمت

و قرار فردا رو گذاشتن

پسره اينقدر خوشحال شده بودفکر ميکرد که باز دوباره مثل قبله

فکر ميکرد باز وقتي ميره تو پارک توي محل قرار هميشگيشون

دختره مياد و با هم ديگه کلي ميخندن

و بهشون خوش ميگذره

ولي فردا شد

پسره رفت توي همون پارک و توي همون صندلي که قبلا ميشستن نشست

تا دختره اومد

پسره کلي حرف خوب زد

ولي دختره بهش گفت بس کن

ميخوام يه چيزي بهت بگم

و دختره شروع کرد به حرف زدن

دختره گفت من دو سال پيش

يه پسره رو ميخواستم که اونم خيلي منو ميخواست

يک سال تموم شب و روزمون با هم بود

و خيلي هم دوستش دارم

ولي مادرم با ازدواج ما موافق نيست

مادرم تو رو دوست داره

از تو خوشش اومده

ولي من اصلا تو رو دوست ندارم

اين چند وقت هم به خاطر خودت با تو بودم

به خاطر اينکه نميخواستم دلت رو بشکنم

پسره همينطور مثل ابر بهار داشت اشک ميريخت

و دختره هم به حرف هاش ادامه ميداد

دختره گفت تو رو خدا تو برو پي زندگي خودت

من برات دعا ميکنم که خوش بخت بشي

تو رو خدا من رو ول کن

من کسي ديگه رو دوست دارم

اين جمله دختره همينجوري تو گوش پسره ميچرخيد

و براش تکرار ميشدو پسره هم فقط گريه ميکرد

و هيچي نميگفت

دختره گفت من ميخوام به مامانم بگم که

تو رفتي خارج از کشورتا ديگه تو رو فراموش کنه

تو هم ديگه نه به من و نه به خونمون زنگ نزن

فقط دعا کن واسه من تا به عشقم برسم

باز پسره هيچي نگفت و گريه کرد

دختره هم گفت من بايد برم

و دوباره تکرار کرد تو رو خدا منو ديگه فراموش کن

و رفت

پسره همين طور داشت گريه ميکرد

و دختره هم دور ميشد

تا اينکه پسره رفت و براي اولين بار تو زندگيش سيگار کشيد

فکر ميکرد که ارومش ميکنه

همينطور سيگار ميکشيد دو ساعت تمام

و گريه ميکرد

زير بارون

تا اينکه شب شد و هوا سرد شد و پسره هم بلند شد و رفت

رفت و توي خونه همش داشت گريه ميکرد

دو روز تموم همينجوري گريه ميکرد

زندگيش توي قطره هاي اشکش خلاصه شده بود

تازه ميفهميد که خودش يه روزي به يکي که داشت براي عشقش گريه ميکرد

خنديده بود

و به خاطر همون خنده بود که الان خودش داشت گريه ميکرد

پسره با خودش فکر کرد که به هيچ وجه نميتونه دختره رو فراموش کنه

کلي با خودش فکر کردتا اينکه يه شب دلش رو زد به درياو رفت سمت خونه دختره

ميخواست همه چي رو به مادر دختره بگه

اگه قبول نميکرد ميخواست به پاي دختره بيافته

ميخواست هرکاري بکنه تا عشقش رو ازش نگيرن

وقتي رسيد جلوي خونه دختره سه دفعه رفت زنگ بزنه ولي نتونست

تا اينکه دل رو زد به دريا و زنگ زد

زنگ زد و برادر دختره اومد پايين

و گفت شما

پسره هم گفت با مادرتون کار دارم

مادر دختره و خود دختره هم اومدن پايين

مادر دختره خوشحال شد و پسره رو دعوت کرد به داخل

ولي دختره خوشحال نشد

وقتي پسره شروع کرد به حرف زدن با مادره

داداش دختره عصباني شد و پسره رو زد

ولي پسره هيچ دفاعي از خودش نکرد

تا اينکه مادر دختره پسره رو بلند کرد و خون تو صورتش رو پاک کرد

و پسره رو برد اون طرف و با گريه بهش گفت

به خاطر من برو اگه اينجا باشي ميکشنت

پسره هم با گريه گفت من دوستش دارم

نميتونم ازش جدا باشم

باز دوباره برادر دختره اومد و شروع کرد پسره رو زدن

پسره باز دوباره از خودش دفاع نکرد

صورت پسره پر از خون شده بود

و همينطور گريه ميکرد

تا اينکه مادر دختره زورکي پسره رو راهي کرد سمت خونشون

پسره با صورت خوني و چشم هاي گريون توي خيابون راه افتاد

و فقط گريه ميکرد

اون شب رو پسره توي پارک و با چشم هاي گريون گذروند

مادره پسره اون شب

به همه بیمارستان های اون شهر سر زده بود

به خاطر اینکه پسرش نرفته بود خونه

ولی فرداش پسرش رو زیر بارون با لباس خیس و صورت خونی بی هوش توی پارک پیدا کرد

پسره دیگه از دختره خبری پیدا نکرد

هنوز هم وقتی یاد اون موقع میافته چشم هاش پر از اشک میشه

و گریه میکنه

هنوز پسره فکر میکنه که دختره یه روزی میاد پیشش

و تا همیشه برای اون میشه

هنوز هم پسره دختره رو بیشتر از خودش دوست داره

الان دیگه پسره وقتی یکی رو میبینه که داره برای عشق گریه میکنه دیگه بهش نمیخنده

بلکه خودش هم میشینه و باهاش گریه میکنه

پسره دیگه از اون موقع به بعد عاشق هیچکس نشده خسته و دل مرده....

این بود تموم قصه زندگی این پسر

اومدم با یه دنیا درد

sarvekhamide1010 — Mon, 18 Aug 2008 09:14:18 GMT

سلام به همه دوستان

یک ماهه که حوصله هیچی رو ندارم

اصلا هیچی ازم نمونده

اخه یک ماهه صداشو نشنیدم

نمی دونم چرا یک ماه کارم شده انتظار

همش به گوشیم نگاه میکنم

تا زنگ میخوره مثل گرگ میپرم بهش

ولی شمارشو نمیبینم

اخه این چه رسمیه

خدایا فقط یک بار میشه صداشو بشنوم

ولی بازم ما یه خدایی داریم

این آهنگه امین فیازه

کارم شده هر روز گوش کردنش:

دل من پر زده

دل غمزده

همه جا سر زده

ببینه کجایی

به دلم غم نده

تو عذابم نده

چشم به راهت شدم

تا یه روز بیایی

تا کی باید بشینم تنها توی اطاقم

اخه ببین به جز تو دیگه عشقی ندارم

دیگه عشقی ندارم سیاهه روزگارم

پا یه عاشقی دادم همه دارو ندارم

دیگه عشقی ندارم

ستاره ای ندارم

ستاره ام تو بودی

بیا برگرد کنارم

عاشقی بی پناهم

جز تو یاری ندارم

آره من بیقرارم

بیا برس به دادم

اشکامو نادیده نگیر حرفامو نشنیده نگیر

دستتو بزار تو دستم بیا دستامو بگیر

حالو روزمو ببین بیا اشکامو ببین

دنبالت دارم میگردم بیا کنارم بشین

دیگه عشقی ندارم

ستاره ای ندارم

ستاره ام تو بودی

بیا برگرد کنارم

عاشقی بی پناهم

جز تو یاری ندارم

آره من بیقرارم

بیا برس به دادم

اومدم که باشم پس کمکم کن

sarvekhamide1010 — Thu, 26 Jun 2008 08:35:32 GMT

با سلام

جیگر من هستین هم شما

فدای هم شما هم می شم

یه مدت بود که درس امتحانات دانشگاه خواب

خوراک از ما گرفته بودالبته من که نه

از بعضی ها اخه من پشت کنکوری هستم

من که خواب تو چشمام نمی رفت

فقط صبح می خوابیدم

به زور چک و لگد بابا مامان

شب بیدار می شدم شام می خوردم

شب تا صبح هم همینطوری می گذروندم

حالا این وسط درس کی می خوند خدا می دونه

البته من که به خودم اطمینان کامل دارم شما رو

نمی دونم هر کی من دوست داره تو این اپ نظر بده

بگه که من چندتا دوست داره

صفر کمترین ده بیشترین حالا خواستین

منفی هم بدین ناراحت نمی شم

اخه منفی در منفی می شه مثبت

سلامت موفق پایدار باشین

همین

خیال

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود
تو در کنار من بشینی محال بود
هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود
چشمان مهربان تو پک و زلال بود
پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری
با تو چه قدر کوچه ما بی مثال بود
نشنید لحن عاشق من را نگاه تو
پرواز چشم های تو محتاج بال بود
سیب درخت بی ثمر آرزوی من
یک عمر مانده بود ولی کال کال بود
گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت
گفتی مجال نیست و لیکن مجال بود
یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود
سهم من از عبور تو رنج و ملال بود
چیزی شبیه جام بلور دلی غریب
حالا شکست وای صدای وصال بود
شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد
اما نه با خیال تو بودم حلال بود

عشق یعنی

ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من
قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد
عشق یعنی تا ابد آبی شدن
عشق یعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی با وجود زندگی دور از آداب مردم زیستن
عشق یعنی لحظه ای خندیدن و
سال ها اشک ندامت ریختن
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
عشق یعنی قطره بودن سوختن
عشق یعنی راهی دریا شدن
هر چه هست این عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی کینه است
عشق یعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره اینه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد یک برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
میوه های عاطفه چشمان تو
چشمهایم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دریای ز عشق
دل گذشت از کوچه های خاطره
ر.ح شد مضمون و معنایی ز عشق
باید از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه دیدار شد
بهترین تسکین دل این جمله است
باید از پیوند تو سرشار شد

برای تنها دلیل زنده موندنم

sarvekhamide1010 — Sat, 17 May 2008 16:51:08 GMT

سلام به دوستای گلم

امیدوارم که حال همتون خوب باشه

من یک مدت بود که نبودم

آخه یکی اومده تو زندگیم که حاظرم همه ی دنیارو به پاش بریزم

و خیلی هم دوسش دارم واسه همین این وبلاگ رو از این به بعد با اون ادامه میدم

من از خدا ممنونم که یکی رو به من داده تا بتونم بهش تکیه کنم

بتونم غم و شادیهامو باهاش قسمت کنم

اینم تقدیم به کسی که از همه ی دنیا بیشتر دوسش دارم

برای کسی که تموم دنیامه:

می خوام یه قصزی بسازم پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری

می خوام یک حرفی بزنم که دیگه تنهام نزاری

می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم

می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببینم

کاشکی بدونی چشمات و به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

کاش تو هوای عاشقی همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگی حرفای رنگی بخونی

حتی اگه دلت نخواد اسم تو . تو قلب منه

چهره ی تو یادم میاد وقتی که بارون می زنه

امشب می وخوام برای تو یه فال حافظ بگیرم

اگر که خوب درنیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم

اگر نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خداحافظی پر نزنی تنها بری

وقتی که اینجا بمونی

بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی

مرگ گلای مریمه

فروغ فرخزاد

sarvekhamide1010 — Sun, 04 May 2008 07:42:18 GMT

نغمه درد

در منی و این همه ز من جدا
با منی ور دیده ات بسوی غیر
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوی غیر
غرق غم دلم به سینه می تپد
با تو بی قرار و بی تو بی قرار
وای از آن دمی که بیخبر زمن
بر کشی تو رخت خویش از این دیار
سایه تو ام بهر کجا روی
سر نهاده ام به زیر پای تو
چون تو در جهان نجسته ام هنوز
تا که برگزینمش به جای تو
شادی و غم منی به حیرتم
خواهم از تو ... در تو آورم پناه
موج وحشیم که بی خبر ز خویش
گشته ام اسیر جذبه های ماه
گفتی از تو بگسلم ... دریغ و درد
رشته وفا مگر گسستنی است ؟
بگسلم ز خویش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر شکستنی است ؟
دیدمت شبی بخواب و سرخوشم
وه ... مگر به خوابها ببینمت
غنچه نیستی که مست اشتیاق
خیزم و ز شاخه ها بچینمت
شعله میکشد به ظلمت شبم
آتش کبود دیدگان تو
ره مبند... بلکه ره برم شوق
در سراچه غم نهان تو

عاشقانه

                                   ای شب از رویای تو رنگین شده
                                  سینه از عطر تو ام سنگین شده
                                  ای به روی چشم من گسترده خویش
                                  شایدم بخشیده از اندوه پیش
                                  همچو بارانی که شوید جسم خک
                                  هستیم ز آلودگی ها کرده پک
                                  ای تپش های تن سوزان من
                                  آتشی در سایه مژگان من
                                  ای ز گندمزار ها سرشارتر
                                  ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
                                  ای در بگشوده بر خورشیدها
                                  در هجوم ظلمت تردید ها
                                  با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
                                  هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست
                                  ای دلتنگ من و این بار نور ؟
                                  هایهوی زندگی در قعر گور ؟
                                  ای دو چشمانت چمنزاران من
                                  داغ چشمت خورده بر چشمان من
                                  پیش از اینت گر که در خود داشتم
                                  هر کسی را تو نمی انگاشتم
                                  درد تاریکیست درد خواستن
                                 رفتن و بیهوده خود را کاستن
                                 سرنهادن بر سیه دل سینه ها
                                 سینه آلودن به چرک کینه ها
                                 در نوازش  ‚ نیش ماران یافتن
                                 زهر در لبخند یاران یافتن
                                 زر نهادن در کف طرارها
                                 گمشدن در پهنه بازارها
                                 آه ای با جان من آمیخته
                                 ای مرا از گور من انگیخته
                                 چون ستاره با دو بال زرنشان
                                 آمده از دوردست آسمان
                                 از تو تنهاییم خاموشی گرفت
                                 پیکرم بوی همآغوشی گرفت
                                جوی خشک سینه ام را آب تو
                                 بستر رگهایم را سیلاب تو
                                 در جهانی این چنین سرد و سیاه
                                با قدمهایت قدمهایم براه
                                 ای به زیر پوستم پنهان شده
                               همچو خون در پوستم جوشان شده
                                گیسویم را از نوازش سوخته
                                گونه هام از هرم خواهش سوخته
                                آه ای بیگانه با پیراهنم
                                آشنای سبزه زاران تنم
                                آه ای روشن طلوع بی غروب
                                آفتاب سرزمین های جنوب
                                آه آه ای از سحر شاداب تر
                                از بهاران تازه تر سیراب تر
                                عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگیست
                               چلچراغی در سکوت و تیرگیست
                               عشق چون در سینه ام بیدار شد
                               از طلب پا تا سرم ایثار شد
                               این دگر من نیستم  ‚ من نیستم
                               حیف از آن عمری که با من زیستم
                               ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
                               خیره چشمانم به راه بوسه ات
                               ای تشنج های لذت در تنم
                               ای خطوط پیکرت پیراهنم
                               آه می خواهم که بشکافم ز هم
                               شادیم یکدم بیالاید به غم
                               آه می خواهم که برخیزم ز جای
                              همچو ابری اشک ریزم هایهای
                               این دل تنگ من و این دود عود ؟
                              در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
                               این فضای خالی و پروازها ؟
                               این شب خاموش و این آوازها ؟
                               ای نگاهت لای لایی سحر بار
                              گاهواره کودکان بی قرار
                              ای نفسهایت نسیم نیمخواب
                              شسته از من لرزه های اضطراب
                              خفته در لبخند فرداهای من
                              رفته تا اعماق دنیا های من
                              ای مرا با شعور شعر آمیخته
                              این همه آتش به شعرم ریخته
                              چون تب عشقم چنین افروختی
                              لا جرم شعرم به آتش سوختی

تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــولدم مبارک

sarvekhamide1010 — Wed, 09 Apr 2008 17:17:16 GMT

همه هستي من آيه تاريكي‌‏ست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن‌‏ها و رستن‌‏هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي‌‏گذرد
زندگي شايد
ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي‌‏آويزد
زندگي شايد طفلي‌‏است كه از مدرسه برمي‌‏گردد
زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد
كه كلاه از سر بر مي‌‏دارد
و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي‌‏گويد: صبح بخير
زندگي شايد آن لحظه مسدوديست
كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي‌‏سازد
و در اين حسي است
كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت
در اتاقي كه به اندازه يك تنهاييست
دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه‌‏هاي ساده خوشبختي خود مي‌‏نگرد
به زوال زيباي گل‌‏ها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه‌‏مان كاشته‌‏اي
و به آواز قناري‌ها
كه به اندازه يك پنجره مي‌‏خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من,
آسمانيست كه آويختن پرده‌‏اي آن‌‏را از من مي‌‏گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره‌‏هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي‌‏گويد:
«دستهايت را
دوست مي‌‏دارم»
دستهايم را در باغچه مي‌‏كارم
سبز خواهم شد مي‌‏دانم, مي‌‏دانم, مي‌‏دانم
و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت
گوشواري به دو گوشم مي‌‏آويزم
از دو گيلاس سرخ همزاد
و به ناخن‌‏هايم برگ گل كوكب مي‌‏چسبانم
كوچه‌‏اي هست كه در آنجا
پسراني كه به من عاشق بودند, هنوز
با همان موهاي درهم وگردن‌‏هاي باريك وپاهاي لاغر
به تبسم معصوم دختركي مي‌‏انديشند كه يك شب او را باد با خود برد
كوچه‌‏اي هست كه قلب من آن را
ازمحله‌‏هاي كودكيم دزديده‌‏ست
سفرحجمي در خط زمان
و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمي از تصويري آگاه
كه ز مهماني يك آينه برمي‌‏گردد
و بدينسانست
كه كسي مي‌‏ميرد
و كسي مي‌‏ماند
هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي مي‌‏ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد
من
پري كوچك غمگيني را
مي‌‏شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد
و دلش را در يك ني‌‏لبك چوبين
مي‌‏نوازد آرام آرام
پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي‌‏ميرد
و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد

داستانهای عبرت انگیز

sarvekhamide1010 — Mon, 25 Feb 2008 07:28:18 GMT

هديه

روزي اتوبوس خلوتي در حال حركت بود. پيرمردي با دسته گلي زيبا روي يكي از صندلي ها نشسته بود . مقابل او دختركي جوان قرار داشت كه بي نهايت شيفته ي زيبايي و شكوه دسته گل پيرمرد شده بود و لحظه اي از آن چشم بر نمي داشت .
زمان پياده شدن پيرمرد فرا رسيد . قبل از توقف اتوبوس در استگاه پيرمرد از جا برخاست . به سوي دخترك رفت و دسته گل را به او داد و گفت : (( متوجه شدم كه تو عاشق اين گلها شده اي . آنها را براي همسرم خريده بودم و اكنون مطمئنم كه او از اينكه آنها را به تو بدهم خوشحال تر خواهد شد.))
دخترك با خوشحالي گل را پذيرفت و با چشمانش پيرمرد را كه از اتوبوس پايين مي رفت بدرقه كرد و با تعجب ديد كه پيرمرد به سوي دروازه ي آرمگاه خصوصي در آن سوي خيابان رفت و كنار نرده ي در ورودي نشست

                                      ************

                                           باغبان و گل

باد سرد خزاني گلبرگ هاي گل را به آهستگي تکان داد. گل ناله کنان خبر دوري خود را همراه باد به گوش بلبل شيدا آن عاشق مهجور فرستاد.
پرندهء زيبا با دل کوچک و پر از طپش خود جسم نحيف و بي رمقش را به گل رساند و ناله و زاري آغاز کرد : اي جفا پيشه اين چه وقت دوري کردن است؟ من چگونه درد هجران تو را تحمل کنم ؟
بيچاره گل شبنم خزاني از ديده فروباريد و به دلداري از بلبل شيدا پرداخت .
دقايقي چند نگذشته بود که باغبان پير با صورت چروکيده و ابروان سپيد پرپشت زمزمه کنان پيش آمده و در حاليکه کارد تيز و بران خود را در برابرديدگان اشک آلود عاشق بر گردن ظريف معشوقه گذاشته بود گفت : عمر تو پايان پذيرفته و من تاب و توان ندارم که مرگ تدريجي تو را تماشا کنم . به اين جهت از گلستان خزان شده دورت مي کنم .
باغبان دسته گل را برداشت در حاليکه هنوز در فراق بلبل شبنم هاي خزاني از چهرهء گل بر دستانش مي چکيد .
اندکي بعد باغبان پير در آن دور دست ها مشغول کندن چالهء کوچکي بود و با خود مي گفت : اي بلبل زيبا تو نيز در دل خاک سرد مانند هزاران عاشق ناکام ديگر به خواب ابدي فرو رفتي

                                        ***********

                                      ...پسر بد اخلاق

يكي بود يكي نبود، يك بچه كوچيك بداخلاقي بود. پدرش به او يك كيسه پر از ميخ و يك چكش داد و گفت هر وقت عصباني شدي، يك ميخ به ديوار روبرو بكوب.
روز اول پسرك مجبور شد 37 ميخ به ديوار روبرو بكوبد. در روزها و هفته ها ي بعد كه پسرك توانست خلق و خوي خود را كنترل كند و كمتر عصباني شود، تعداد ميخهايي كه به ديوار كوفته بود رفته رفته كمتر شد. پسرك متوجه شد كه آسانتر آنست كه عصباني شدن خودش را كنترل كند تا آنكه ميخها را در ديوار سخت بكوبد.
بالأخره به اين ترتيب روزي رسيد كه پسرك ديگر عادت عصباني شدن را ترك كرده بود و موضوع را به پدرش يادآوري كرد. پدر به او پيشنهاد كرد كه حالا به ازاء هر روزي كه عصباني نشود، يكي از ميخهايي را كه در طول مدت گذشته به ديوار كوبيده بوده است را از ديوار بيرون بكشد.
روزها گذشت تا بالأخره يك روز پسر جوان به پدرش روكرد و گفت همه ميخها را از ديوار درآورده است. پدر، دست پسرش را گرفت و به آن طرف ديواري كه ميخها بر روي آن كوبيده شده و سپس درآورده بود، برد. پدر رو به پسر كرد و گفت: « دستت درد نكند، كار خوبي انجام دادي ولي به سوراخهايي كه در ديوار به وجود آورده اي نگاه كن !! اين ديوار ديگر هيچوقت ديوار قبلي نخواهد بود. پسرم وقتي تو در حال عصبانيت چيزي را مي گوئي مانند ميخي است كه بر ديوار دل طرف مقابل مي كوبي. تو مي تواني چاقوئي را به شخصي بزني و آن را درآوري، مهم نيست تو چند مرتبه به شخص روبرو خواهي گفت معذرت مي خواهم كه آن كار را كرده ام، زخم چاقو كماكان بر بدن شخص روبرو خواهد ماند. يك زخم فيزكي به همان بدي يك زخم شفاهي است. دوست ها واقعاً جواهر هاي كميابي هستند ، آنها مي توانند تو را بخندانند و تو را تشويق به دستيابي به موفقيت نمايند

غصه نخور مسافر

sarvekhamide1010 — Mon, 11 Feb 2008 11:02:18 GMT

غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم

از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم

***

فرقي نداره بي تو بهارمون با پاييز

نمي بيني که شعرام همه شدن غم انگيز

***

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نيست

اينجا ولي آسمون باريدن هم بلد نيست

***

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت

فداي برق ناز اون چشماي قشنگت

***

غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري

من که خودم مي دونم که تو چقدرصبوري

***

غصه نخور مسافر بازم مي آي بزودي

ما رو بگو چه کرديم از وقتي تونبودي

***

غصه نخور مسافر غصه اثرنداره

از دل تو مي دونم هيچکس خبرنداره

***

غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند

بهار تو بر مي گردي چيزي نمونده بخند

***

غصه نخور مسافر هميشه اينجوري نيست

هميشه که عزيزم راحت به اين دوري نيست

***

غصه نخور مسافر تولد دوباره

غصه نخور مسافر ؛ غصه نخورستاره

***

غصه نخور مسافر غصه کار گلانيس

سفر يه امتحانه به جون تو بلانيس

***

غصه نخور مسافر تو خودآسموني

در آرزوي روزي که بيايي وبموني

عشق فقط عشق حسین

sarvekhamide1010 — Tue, 15 Jan 2008 07:01:16 GMT

قصه جانسوز

منم غریب ومنم بی کس منم مظلوم

مـنم قـتیل ومـنم کشـته ومـنم مغـموم

مـنم شــهید جـفا کـیف حالة الشــهدا

منـم اســیر بلا، کیف حالة الاســراء

منم که دیده ام ازاشک دیده گلگون است

زمین زخون من سر بریده جیحون است

انـا المـقتول، من کـشـته به تــیغ ســتم

انـا المـغموم، مـنم مـبتلای انـدوه وغـم

مـــــــنم خســــــته بـــی دل ناتوانــــی

نه یــاری نه کــاری نه خـانی نه مـانی

اســـیری غــــریبی شـــهیدی حـــزینی

نــه هـــمراه امــینی نه کســی امــانی

سال نو میلادی مبارک

sarvekhamide1010 — Mon, 31 Dec 2007 14:21:00 GMT

به انتهای غربت ترانه ام نگاه کن

به بغض غم گرفته بهانه ام نگاه کن

و رود پر سخاوت و زلال اشک من

و جای خالی ات به شانه ام نگاه کن

به جیب های حوصله سهمی نگاه خوب

سهم مرا ازاین زمانه ام نگاه کن !

تو از شباهت خودت به آسمان نگو

به طرح بی ستاره شبانه ام نگاه کن

و گاه پرسه می زنی نگاه کوچه را

به پنجره به خلوت یگانه ام نگاه کن

و قلب آتشین من چگونه آب میشود

به حجم پرسوخته پروانه ام نگاه کن

این واژه های کاغذی تبعید می شود

به انتهای غربت ترانه ام نگاه کن ...